Rembrandt Harmensz van Rijn
Holender Rembrandt Harmensz van Rijn pochodził z Lejdy, studiował kierunki humanistyczne na uniwersytecie, a potem malarstwo u mistrzów w Lejdzie i Amsterdamie, gdzie osiadł na stałe. Po usamodzielnieniu się artysty, na pierwszy okres jego twórczości przypadają lata najszczęśliwsze: ożenek z ukochaną Saskią van Uylenburgh, sława, bogactwo. W 1642 roku umiera Saskia i równocześnie zaczynają się nieporozumienia z odbiorcami, zapoczątkowane namalowaniem Wymarszu strzelców - obrazu, który odbiegając od przyjętych konwencji, nie spełnił nadziei zamawiających. Zaczyna się tragedia Rembrandta; coraz częstsze nieporozumienia z mecenasami i w rezultacie utrata licznych dotąd zamówień, utrata majątku zarówno na skutek zubożenia, jak zbyt wystawnego trybu życia, nadużywanie alkoholu, w którym artysta szukał zapomnienia. Ostatnimi ciosami losu była śmierć syna Tytusa i długoletniej towarzyszki życia Hendrickje Stoffels. Rembrandt zmarł jako artysta zapomniany, w samotności, opuszczeniu i nędzy. Dzieje swego życia zawarł w licznych autoportretach wyznaczających jakby poszczególne etapy drogi, którą przebył. Pierwszy autoportret z roku 1629 ukazuje niewyrobionego jeszcze, ciekawego świata młodego człowieka, ostatni z 1668 roku zniszczonego życiem starca. Do dziś zachowało się 600 obrazów olejnych, 300 akwafort i około 1500 rysunków, a należy pamiętać, że Rembrandt pracował sam, bez pomocy uczniów.