Podsumowanie osiągnięć rzeźby
Barok wykształcił nowy typ nagrobka. Jest on teraz rozbudowaną, architektoniczną, piętrową formą, umieszczoną, podobnie jak poprzednio, w niszy lub na tle ściany. Postać zmarłego ukazana jest w pozie siedzącej w rzeźbie pełnej lub też jest to tylko popiersie ustawione na szczycie. Popiersie poza tym jest popularną formą portretu w rzeźbie, inspirowaną bardziej przez antyk rzymski niż przez renesans. Często spotyka się rzeźby grupowe o tematyce religijnej czy też mitologicznej. Zespoleniem formy architektonicznej i rozbudowanej grupowej o motywach figuralnych są ulubione w baroku fontanny stawiane na placach i ulicach oraz w przypałacowych parkach. Popularna jest tu zwłaszcza tematyka mitologiczna - postaci nimf, trytonów, Neptuna, nereid, delfinów. Podwaliny pod zagadnienia rzeźby barokowej położył Michał Anioł. Jest ona pełna ruchu, dynamiczna, malownicza, o wielkim bogactwie środków wyrazu. Operuje różnorodnymi barwnymi materiałami, chętnie stosuje złocenia. Najważniejszym zagadnieniem jest w niej ruch i nowy stosunek do przestrzeni z ruchem związany. Uderza wielość kierunków, kompozycje są wieloosiowe.